Bazı kayıplar vardır ki kelimeler onların ağırlığını taşımakta zorlanır. İnsan konuşmak ister ama cümleler boğazında düğümlenir. Çünkü anlatmaya çalıştığın şey bir hayvan değildir, bir anı değildir, bir alışkanlık hiç değildir. Anlatmaya çalıştığın şey bir bağdır. Bir dostluktur. Bir hayat arkadaşlığıdır. İşte bugün benim içimde taşıdığım boşluk da tam olarak böyle bir boşluk. Çünkü ben sadece bir kedi kaybetmedim. Ben dostumu kaybettim. Ben Cofri’yi kaybettim.
Cofri…
Adını söylemek bile içimde yüzlerce anıyı aynı anda uyandırıyor. Bazen bir köşede sessizce otururken, bazen evin içinde küçük adımlarla dolaşırken, bazen de sadece gözleriyle bana bakarken… O anlarda fark etmesem de şimdi anlıyorum ki hayatımın en gerçek, en saf dostluklarından biriymiş o.
İnsan hayatında birçok insanla tanışır. Kimi gelir, bir süre kalır, sonra gider. Kimi dost gibi görünür ama zamanla uzaklaşır. Kimi yanında olduğunu söyler ama en zor anında ortada olmaz. İnsanlar çoğu zaman söz verir ama o sözlerin çoğu rüzgâr gibi dağılır. Ama Cofri öyle değildi. O hiçbir zaman söz vermedi… ama her zaman yanımdaydı.
Belki konuşamadı, belki benim dilimde cümle kuramadı ama bana insanların çoğundan daha fazla şey anlattı. Sessizliğiyle anlattı. Varlığıyla anlattı. Yanımda oluşuyla anlattı.
Bazen insanın bir dosta ihtiyacı olur. Ama öyle kalabalık bir dosta değil. Sadece yanında oturacak, hiçbir şey söylemeden seni anlayacak bir dosta. İşte Cofri tam olarak öyleydi. Ben konuşmasam da anlardı. Sessiz olsam da hissederdi. İçimde bir şeyler ağırlaştığında gelip yanıma otururdu. Belki bir insan bunu fark etmezdi ama o fark ederdi.
Çünkü gerçek dostluk bazen konuşmak değil, hissetmektir.
Cofri benim için sadece bir kedi değildi. O benim sırdaşımdı. İnsanlara anlatamadığım birçok şeyi onun yanında sessizce düşündüm. O hiçbir zaman yargılamadı. Hiçbir zaman sorgulamadı. Sadece vardı. Ve bazen bir insan için en büyük destek, birinin sadece yanında olmasıdır.
Bugün dönüp düşündüğümde şunu fark ediyorum: İnsanlar çoğu zaman karakterden, saygıdan, sadakatten bahseder. Ama hayat bazen sana bu değerleri bir hayvanın kalbinde gösterir. Cofri’de gördüğüm şey tam olarak buydu. O saf bir sadakatti. Hesapsız bir bağlılıktı. İçinde hiçbir çıkar olmayan bir dostluktu.
İnsanların dünyasında çoğu şey hesap üzerine kuruludur. İlişkiler bile bazen bir denge, bir beklenti, bir karşılık üzerine şekillenir. Ama Cofri’de böyle bir şey yoktu. O beni ben olduğum için seviyordu. Ne olduğumun, ne kazandığımın, ne kaybettiğimin onun için hiçbir önemi yoktu.
Onun için önemli olan tek şey vardı: Benim yanımda olmak.
Ve işte bu yüzden bugün içimdeki boşluk çok büyük. Çünkü bazı dostlukların yerini hiçbir şey dolduramaz. İnsanlar bazen “bir kedi işte” diyebilir. Ama bazı bağları anlamak için o bağı yaşamış olmak gerekir. Çünkü bazı dostluklar türle açıklanamaz. Onlar kalple açıklanır.
Cofri benim için sadece bir ev arkadaşı değildi. O bu evin ruhuydu. Sessiz bir neşesiydi. Küçük ama güçlü bir varlıktı. Onun yürüyüşü bile evin havasını değiştirirdi. Bir odadan diğerine geçtiğinde sanki evde hayat dolaşırdı.
Şimdi o sessizlik çok daha farklı. Çünkü onun sessizliği huzurdu. Şimdi kalan sessizlik ise özlem.
İnsan bazen bir kaybın ardından geçmişe daha dikkatli bakar. Hatıralar bir film gibi gözünün önünden geçer. Cofri ile geçen küçük anlar şimdi benim için büyük hatıralar oldu. Belki sıradan görünen anlar… ama şimdi anlıyorum ki hayatın en değerli anlarıymış.
Onun kapıya doğru yürüyüşü.
Bana baktığında gözlerinde oluşan o sakin ifade.
Yanıma gelip sessizce oturması.
Ve bazen hiçbir sebep yokken bana eşlik etmesi…
Bunların hepsi şimdi kalbimde yaşayan anılar.
İnsan bazen bir dostunu kaybettikten sonra şu soruyu sorar: “Acaba onu yeterince sevdim mi?” Ben Cofri’yi çok sevdim. Ama şimdi anlıyorum ki o beni belki de daha çok sevdi. Çünkü hayvanların sevgisi insan sevgisinden farklıdır. Daha saf, daha temiz, daha gerçek bir sevgidir.
Onların kalbinde hesap yoktur. Onların sevgisinde şart yoktur.
Cofri bana hayatın çok önemli bir şeyini öğretti:
Gerçek dostluk bazen konuşmadan da kurulabilir.
Bugün o fiziksel olarak yanımda değil. Ama bazı dostluklar ölümle bitmez. Çünkü bazı bağlar zamanın ötesinde kalır. Cofri artık bu evde yürümese de, kalbimin içinde yürümeye devam ediyor.
Onu düşündüğümde içimde bir acı var ama aynı zamanda büyük bir minnet de var. Çünkü herkes hayatında böyle bir dostluk yaşayamaz. Herkes bir hayvanın kalbinde bu kadar saf bir sevgi bulamaz.
Ben buldum.
Ben Cofri’nin dostu oldum.
Ve bu benim hayatımda taşıyacağım en özel bağlardan biri olarak kalacak.
Belki zaman geçecek. Günler akacak. Hayat devam edecek. Ama bazı isimler insanın içinde hiç eskimez.
Cofri de onlardan biri.
Çünkü bazı dostlar sadece hayatımıza girmez…
Kalbimizin bir parçası olurlar.
Cofri’nin yokluğunu anlatmak aslında bir sessizliği anlatmaya çalışmak gibi. Çünkü bazı kayıplar gürültü yapmaz. Büyük bir çöküş gibi gelmez. Hayat dışarıdan bakıldığında aynı şekilde devam eder. Gün doğar, gün batar, insanlar konuşur, hayat akmaya devam eder. Ama insanın içinde bir yer vardır ki artık eskisi gibi değildir. İşte Cofri’nin ardından içimde kalan şey tam olarak böyle bir boşluk.
Onun yokluğu bir anda değil, küçük anlarda daha çok hissediliyor. Mesela bir odaya girdiğimde gözüm istemsizce bir köşeyi arıyor. Kapı açıldığında içimde bir refleks oluşuyor. Sanki birazdan küçük adımlarla yürüyerek çıkacakmış gibi geliyor. Bazen bir ses duyduğumda başımı çeviriyorum. Oysa biliyorum… artık o ses onun değil. Ama alışkanlık dediğimiz şey, aslında sevgimizin günlük hayattaki izleriymiş. İnsan bunu bir dostunu kaybettikten sonra daha iyi anlıyor.
Cofri’nin bana bıraktığı şey sadece hatıralar değil. Aynı zamanda bana insanların çoğunun unuttuğu bazı değerleri de hatırlattı. Sadakat mesela… İnsanlar bu kelimeyi çok kullanır ama gerçek anlamını nadiren yaşar. Oysa bir hayvanın sadakati kelimelerle anlatılamayacak kadar güçlüdür. Cofri’de gördüğüm şey buydu. O hiçbir zaman başka bir yere ait olmak istemedi. Onun dünyasında karmaşık hesaplar yoktu. Onun dünyası basitti ama o basitliğin içinde çok derin bir bağlılık vardı.
İnsanlar bazen sevgiyi karmaşık hale getirir. Şartlar koyar, beklentiler oluşturur, karşılık bekler. Ama Cofri’nin sevgisinde bunların hiçbiri yoktu. O beni olduğum gibi kabul etti. İyi olduğum günlerde de yanımdaydı, yorgun olduğum günlerde de. Bazen bir insanın yanında olması gereken en önemli şey, hiçbir şey beklemeden yanında kalabilmesidir. Cofri bunu yaptı.
Belki de bu yüzden insanlar hayvanlarla kurdukları bağları bu kadar güçlü hisseder. Çünkü o bağın içinde sahte bir şey yoktur. Rol yoktur. Hesap yoktur. Bir hayvan seni seviyorsa gerçekten seviyordur. Sana güveniyorsa gerçekten güveniyordur. Ve bu saflık, insanın kalbine çok derin bir şekilde dokunur.
Cofri benim hayatımda sadece bir evcil hayvan değildi. O benim günlük hayatımın sessiz bir parçasıydı. İnsan bazen bunu fark etmez. Çünkü birlikte geçirilen zaman sıradan görünür. Ama o sıradan anlar aslında hayatın en gerçek anlarıdır.
Onun yürüyüşü, bakışı, bazen sessizce oturması… bunların hepsi hayatımın küçük ama anlamlı parçalarıydı.
Şimdi düşündüğümde şunu fark ediyorum: Hayatın en değerli anıları büyük olaylar değil, küçük anların birikimiymiş. Cofri ile geçen zaman da böyleydi. Büyük olaylar yaşamadık belki. Ama küçük anların içinde büyük bir dostluk kurduk.
Bazen insanlar sorar: “Bir hayvana bu kadar bağlanmak neden bu kadar derin hissettirir?” Cevabı aslında çok basit. Çünkü hayvanlar sana olduğun gibi yaklaşır. Senin statünle ilgilenmezler, başarınla ilgilenmezler, hatalarınla ilgilenmezler. Onlar sadece kalbine bakarlar.
Cofri’nin bana baktığı o anları hatırladığımda hep aynı şeyi hissederdim: Orada saf bir güven vardı. İnsan bazen dünyadaki bütün karmaşanın içinde böyle bir güveni bulduğunda farkında olmadan ona bağlanır.
Ve belki de bu yüzden kayıp bu kadar ağır oluyor.
Çünkü insan sadece bir varlığı kaybetmez. Aynı zamanda o güveni, o sessiz dostluğu, o paylaşılan anları da kaybeder.
Ama yine de şunu biliyorum: Cofri ile kurduğum bağ tamamen kaybolmuş değil. Çünkü bazı dostluklar fiziksel olarak bitse bile kalbin içinde yaşamaya devam eder. Onunla ilgili hatıralar hâlâ benimle. Onun bana hissettirdiği o saf sevgi hâlâ içimde.
Belki artık onunla konuşamıyorum, belki artık onu göremiyorum ama onun bıraktığı iz hâlâ burada.
İnsan hayatında bazı dostluklar iz bırakır. Cofri de benim hayatımda böyle bir iz bıraktı.
Ve bu iz asla silinmeyecek.
Çünkü bazı dostlar hayatımıza kısa süreliğine gelir ama etkileri bir ömür sürer.
Cofri de tam olarak böyle bir dosttu.
Bir kedi gibi gelip hayatıma dokundu ama geride bir hayvandan çok daha büyük bir şey bıraktı: gerçek bir dostluğun hatırasını.
Ve bugün içimde büyük bir özlem olsa da, aynı zamanda büyük bir minnet de var. Çünkü herkes hayatında böyle saf bir dostluk yaşayamaz.
Ben yaşadım.
Ben Cofri ile aynı hayatı paylaştım.
Ve bu yüzden biliyorum ki bazı dostluklar bittiğinde bile aslında tamamen bitmez.
Çünkü onlar kalbin içinde yaşamaya devam eder.
Cofri de artık tam olarak orada yaşıyor…
kalbimin en sessiz ama en değerli köşesinde.
Sözlerimi cofrinin sevgisinin kiralık olmadığını itibarı olmayan dünya da en itibarlı şekilde gerçek olduğunu söyleyerek bitiriyorum seni seviyorum cofri. Ahmet Tekin