BİR ÖMÜR BOYU HER ŞEYE YETİŞTİK DE KENDİMİZE GEÇ KALDIK!

Hayatın en büyük yanılgılarından biri, her şeye yetişmeye çalışırken yaşadığımızı zannetmektir. Sabah gözlerimizi açtığımız andan itibaren bir koşuşturmanın içine giriyoruz.

Yaşam 1053656 kez okundu.

BİR ÖMÜR BOYU HER ŞEYE YETİŞTİK DE KENDİMİZE GEÇ KALDIK!
Advert

Hayatın en büyük yanılgılarından biri, her şeye yetişmeye çalışırken yaşadığımızı zannetmektir. Sabah gözlerimizi açtığımız andan itibaren bir koşuşturmanın içine giriyoruz. Yapılacak işler, yetiştirilecek sorumluluklar, verilecek sözler, kazanılması gereken paralar ve ulaşılması gereken hedefler… Günler birbirini kovalarken kendimize ayıracağımız zamanı sürekli erteliyoruz. Bir gün dinleneceğiz, bir gün sevdiklerimizle doyasıya vakit geçireceğiz, bir gün içimizden geldiği gibi yaşayacağız diyoruz. Fakat o beklediğimiz günün ne zaman geleceğini hiç düşünmüyoruz.

İnsan, hayatını kurmak için çabalarken bazen hayatın kendisini kaçırıyor. Daha iyi bir evde yaşamak, daha güzel imkânlara sahip olmak, geleceği güvence altına almak istiyoruz. Bunların hiçbiri yanlış değil. Ancak bütün bunları elde etmek uğruna bugünün güzelliklerinden vazgeçtiğimizde, kazandıklarımızın gerçek değerini de kaybetmeye başlıyoruz. Çünkü hayat yalnızca bir yerlere ulaşmaktan ibaret değildir. Bazen bir fincan kahvenin başında edilen samimi bir sohbet, bazen sevdiğimiz bir insanın yüzündeki tebessüm, bazen de hiçbir şey yapmadan huzurla geçirilen birkaç saat, yıllarca peşinden koştuğumuz başarıdan çok daha kıymetlidir.

Ne gariptir ki en çok değer verdiğimizi söylediğimiz insanlara çoğu zaman en az zamanı ayırıyoruz. Annemizi aramak için müsait bir gün bekliyor, dostumuzla buluşmayı işlerimizin hafiflemesine bırakıyor, sevdiklerimize güzel sözler söylemeyi başka bir zamana erteliyoruz. Oysa zaman kimseyi beklemiyor. Bugün sesini duyabildiğimiz bir insanın yarın yanımızda olacağının garantisi yok. Bir gün dönüp baktığımızda, keşke biraz daha konuşsaydım, biraz daha yanında otursaydım, biraz daha sarılsaydım dediğimiz insanlar olabilir. İşte o zaman insan, ertelediği şeylerin bazılarının bir daha yaşanmayacağını anlıyor.

Hepimiz bir şeylerin peşinden koşuyoruz. Kimi para kazanmak, kimi makam sahibi olmak, kimi daha iyi bir gelecek kurmak, kimi de başkalarına kendini kanıtlamak için ömrünü tüketiyor. Fakat çoğu zaman kendimize şu soruyu sormuyoruz: Bütün bunları elde ettiğimde, onları paylaşacak kadar zamanım ve huzurum kalacak mı? Çünkü insanın sahip olduğu şeylerin çokluğu, hayatının güzelliğini tek başına belirlemiyor. İçinde huzur yoksa en güzel ev bile insana dar gelebiliyor. Yanında sevdiği insanlar yoksa en kalabalık sofralar bile yalnızlığı gideremiyor.

Bir de kendimizi sürekli başkalarıyla kıyaslama alışkanlığımız var. Birinin başarısını görüyor, kendi hayatımızı eksik sanıyoruz. Birinin sahip olduklarına bakıp kendi mutluluğumuzu erteliyoruz. Daha fazlasını istedikçe elimizdekilerin değerini unutuyoruz. Oysa herkesin hayatı kendine özgü bir yolculuk. Başkasının ulaştığı yere yetişmeye çalışırken kendi yolumuzda neleri kaçırdığımızı fark etmiyoruz. Belki de asıl mesele daha fazlasına sahip olmak değil, sahip olduklarımızla nasıl bir hayat yaşadığımızı anlayabilmektir.

İnsan bazen kendisine bile geç kalıyor. Yorulduğunu bildiği hâlde dinlenmiyor, kırıldığını bildiği hâlde susuyor, mutlu olmadığı hâlde alışkanlıklarını sürdürüyor. İçinden geçenleri söylemek yerine erteliyor, yapmak istediği şeyleri uygun zamanı bekleyerek yıllarca bekletiyor. Sonra bir bakıyor ki yıllar geçmiş, hayaller değişmiş, insanlar uzaklaşmış ve kendisi de eskisi gibi değil. Oysa hayat, sürekli güçlü görünmek zorunda olduğumuz bir mücadele alanı değildir. Bazen durmak, nefes almak, kendimizi dinlemek ve ne istediğimizi yeniden düşünmek gerekir.

Unutmamalıyız ki zaman, kazandığımız parayla geri alınamayan tek şeydir. Kaybettiğimiz bir eşyanın yenisini alabilir, biten bir paranın yerine yenisini kazanabilir, yıkılan bir evi yeniden inşa edebiliriz. Fakat geçen bir günü, söylenmemiş bir sözü, yaşanmamış bir anı ve kaybettiğimiz bir insanla yeniden geçirilemeyen zamanı geri getiremeyiz. Bu nedenle hayatı sürekli yarına bırakarak yaşamak, farkında olmadan kendimize yaptığımız en büyük haksızlıklardan biridir.

Belki de artık biraz yavaşlamanın zamanı gelmiştir. Her davete yetişmek, herkesi memnun etmek, her sorumluluğu tek başımıza taşımak zorunda değiliz. Bazen hayır demek, bazen kendimize zaman ayırmak, bazen de hiçbir hedefin peşinden koşmadan sadece yaşadığımız anın tadını çıkarmak gerekir. Çünkü hayatın güzelliği yalnızca büyük başarılarda değil, çoğu zaman farkına bile varmadan yanımızdan geçip giden küçük mutluluklarda saklıdır.

Bir gün geriye dönüp baktığımızda kaç toplantıya katıldığımızı, kaç iş yetiştirdiğimizi, kaç para kazandığımızı değil; kimlerin kalbine dokunduğumuzu, kimin yüzünü güldürdüğümüzü, hangi anlarda gerçekten mutlu olduğumuzu hatırlayacağız. O gün geldiğinde keşke dememek için bugün kendimize, sevdiklerimize ve hayallerimize biraz daha zaman ayırmalıyız.

Çünkü ömür, her şeye yetişmeye çalışırken kendimizi ihmal edebileceğimiz kadar uzun değil. Hayatın bize sunduğu en büyük imkân, hâlâ nefes alıyor ve bazı şeyleri değiştirebiliyor olmamızdır. Öyleyse başkalarının beklentilerini karşılamak uğruna kendi hayatımızı ertelemeyelim. Sevdiklerimizi yarına bırakmayalım, mutluluğu uzak bir geleceğe hapsetmeyelim ve kendimize ayıracağımız zamanı bir türlü gelmeyen uygun günlere teslim etmeyelim.

Unutmayalım; bir ömür boyu herkese ve her şeye yetişebiliriz ama kendimize geç kaldığımızda, kaybettiğimiz zamanı hiçbir güç bize geri veremez. Ömrümüzü kazanmak için hayatımızı kaybetmeyelim. Ahmet Tekin

Neler Söylendi?
DİĞER HABERLER
SEVMEK, ASLINDA YANLIŞLARI DÜZELTMEKTİR!

SEVMEK, ASLINDA YANLIŞLARI DÜZELTMEKTİR!

13-11-2026 - Yaşam

İnsan Bazen Kaybettiklerine Değil, Kaybederken Kendinden Vazgeçtiklerine Üzülür

İnsan Bazen Kaybettiklerine Değil, Kaybederken Kendinden Vazgeçtiklerine Üzülür

05-11-2026 - Yaşam