Türkiye, fon soygunuyla sarsıldı. Kimi kazandı, kimi kaybetti. Bu olay, bir taraftan toplumsal çürümeyi gözler önüne sererken diğer taraftan insanları; Müslümanlığı, rant uğruna seküler kesimlerle kurulan ortaklıkları millet gördü. Kazananların ahlaksızlığını, yandaşın yalakalığını gördük. Aslında sefillik, bu düzenin arkasındaki paradigmaların sahipleriydi. Din görünümlü sahte Müslümanlar, ideoloji kisvesine bürünmüş iki yüzlüler ve çıkar uğruna dönen siyasetçiler bu çürümenin sorumlularıdır.
Bu soygun çetesiyle ilgili sosyal medyada, muhalefette ve toplumun her kesiminde konuşulanlara bakınca ister istemez düşünmek ve sorgulamak gerekiyor. Yönetenlerin, kamu görevlilerinin, siyasetin, kirli sermayenin ve sömürü güçlerinin ülke kaynaklarını bilinçli biçimde bir soygun alanına dönüştürdüğü ortada. Geçmişte, ihalelerde, imar rantlarında, 17-25 Aralık sürecinde ortaya çıkan yandaş çıkar ilişkilerinde yaşananları gördük. Hırsız dışarıda, hırsızı yakalayanlar içeride! Suç iddiaları ortadayken siyaset ve algı operasyonlarıyla gündem saptırıldı.
Arşivler unutmaz. Ancak güç, rejim, istihbarat bilgileri, muhalefetin tutumu ve mahallecilik anlayışı bir araya gelince, bu soygunların ve kirli pazarlıkların üzeri bilerek veya bilmeyerek örtüldü.
Bugün yaşananlar birdenbire ortaya çıkmadı. Her toplumsal direnişin sesi kısıldı, bağımsız sesler yok edildi. İddiaların odağında üst yönetim, siyaset, yandaş çevreler, kurum yöneticileri, kirli sermaye ve organize suç ilişkileri bulunuyor. Sorumlu kurumlar nerede? Asıl mesele, devlete ve kurumlarına duyulan güvenin sarsılmasıdır. Samimi insanların güvendiği yöneticilerin, din ve ideoloji kisvesi altında hareket eden kişiler eliyle gerçekleştirildiği iddia edilen soygunlarla anılmasıdır. Her kesimin hakkını çalanların, toplumun ortak değerlerini de tüketmesidir.
Kemal Tahir, Yol Ayrımı romanında İstanbul’un işgali karşısında toplumdaki üç kesimi; işbirlikçileri, kararsızları ve ülkenin kurtuluşu için Kuvayı Milliyecilerin yanında yer alanları anlatır. Bugün de olaylara baktığımızda soyguncuları, onları koruyanları, kaybedenleri ve seyredenleri görüyoruz. Organize suç örgütleri makamları işgal mi etmiş?
Sahiplerini gizleseler, gerçekleri saklasalar da evlerden yükselen gaz kokusu ülkeyi kaplamış durumda. Ancak bu, Gabar’dan gaz fışkırmasına benzemiyor. Burada adeta bir soygun dağıtım şebekesi kurulmuş. İzin verenler de alanlar da belli; fakat açıklanamıyor. Çünkü hırsız içeride!
Gabriel García Márquez, Kırmızı Pazartesi romanında, suçu ve suçluyu herkesin bildiği ama kimsenin engellemediği bir toplumsal tabloyu anlatır. Toplumsal suç ortaklığı tam da budur. Peki, soygunlar soyguncuların cesaretinden değil, iyilerin ve namuslu insanların sessizliğinden büyümüyor mu? Soyguncuları koruyanlar, bu işlere karışanlar ve kirli ilişkiler ortadayken muhalefet, düşünürler, basın, adalet arayanlar ve hakkı yenenler, topyekûn meşru isyan ahlakıyla neden seslerini yükseltmiyor? Elbette resmî soruşturmalar yapılmalı, yargı görevini yerine getirmeli. Ancak soygun listeleri neden saklanıyor? Ağa açıklasa batacak, açıklamasa kalkacak!
Mütedeyyin ve muhafazakâr insanlar, kendi mahallelerinin çocuklarını tanıdıkça kılıfına uydurulmuş dindarlığı, sahte Müslümanlığı ve bu kimliklerin arkasına gizlenen soygun düzenini de görüyor. Utanma duygusunu yitirmiş Lawrence’leri tanıyor. Asıl yol ayrımı burada yaşanacak. Dışarıdaki şeytanlıklar, içerideki çürümeyi gizleyemez. Dava ve dava ahlakı diyenlerin, soygun yarışında birbirleriyle yarıştıkları; demek ki bu anlayışın babadan oğula geçtiği görülüyor.
Üzeri kapatılan soygunları değerlendirirken, her insanın başına gelenler karşısında nasıl bir tavır alacağı da önemlidir. Mesele yalnızca kimin kazandığı veya kaybettiği değildir; kimin sustuğu, kimin koruduğu, kimin sorguladığı ve kimin hesap sormaya cesaret ettiği meselesidir.
Kimse sınanmadığı günahın masumu değildir. Kemal Albayrak

Emircan MERAL
Genel Yayın Yönetmeni

















