İnsan bazen sevdiğini söylemenin, sevdiğine sarılmanın, güzel sözler söylemenin ve onunla aynı hayalleri paylaşmanın sevgiye yettiğini zanneder. Oysa sevgi, insanın en güzel yanlarını alkışlamak kadar, en yanlış yanlarına da incitmeden dokunabilmektir. Çünkü gerçek sevgi, bir insanı olduğu yerde bırakmak değil, onun kendisine bile itiraf edemediği eksikliklerini fark etmesine yardımcı olmaktır. Sevmek, karşındakinin her yaptığını doğru bulmak değildir; bazen onun yanlışına karşı durabilmek, bazen de gözlerinin içine bakarak kendisine yakışmayan davranışları anlatabilmektir. Zira insanı gerçekten seven, onun gönlünü hoş tutmak uğruna geleceğini karartmaz.
Bir insanı sevmek, onun bütün kusurlarını görmezden gelmek anlamına gelmez. Aksine, kusurlarını gördüğü hâlde elini bırakmadan, kalbini kırmadan, gururunu incitmeden doğrulara ulaşmasına yardımcı olmaktır. Herkes güzel günlerde yanında durabilir, herkes mutluluğuna ortak olabilir, herkes başarılarını alkışlayabilir. Fakat kaç insan sevdiği birinin yanlış bir yola girdiğini gördüğünde karşısına geçip, "Bu yol sana yakışmıyor, kendine bunu yapma." diyebilir? İşte sevginin gerçek ağırlığı tam da burada belli olur. Çünkü alkışlamak kolaydır, uyarmak cesaret ister. Yanlışlara susmak bazen huzuru korur ama gerçek sevgiyi korumaz.
Ne yazık ki bazı insanlar kendilerine söylenen her doğruyu bir eleştiri, her uyarıyı bir saldırı, her nasihati bir müdahale olarak görür. Oysa insanın hayatında kendisine gerçeği söyleyen birinin bulunması büyük bir nimettir. Herkes seni kaybetmemek için susabilir ama seni gerçekten seven, kendini kaybetmemen için konuşur. Çünkü bazı yanlışlar vardır ki bugün küçük bir alışkanlık gibi görünür, yarın insanın bütün hayatını karanlığa çevirebilir. Seven insan, sevdiğinin gözyaşlarını görmek istemez; fakat onu ağlatacak bir gerçeği söylemek gerekiyorsa, kendi rahatından vazgeçer.
Bazen bir insanın yanlışını düzeltmeye çalışırken en çok kendin yorulursun. Defalarca anlatırsın, aynı cümleleri başka kelimelerle kurarsın, kırılmasın diye sesini alçaltır, üzülmesin diye kendi üzüntünü saklarsın. Bir gün anlarsın ki sen onun iyiliği için mücadele ederken o, senin neden vazgeçmediğini bile anlamamıştır. İşte insanın içini en çok acıtan da budur: Birinin hayatında doğruyu gösterebilmek için çırpınırken, onun gözünde yanlış anlaşılmak. Oysa sen kazanmak için değil, kaybolmasın diye uğraşmışsındır.
Ancak sevmenin bir sınırı, düzeltmeye çalışmanın da bir ölçüsü vardır. Kimse kimsenin hayatını kendi istediği gibi şekillendiremez. Sevgi, bir insanı değiştirmek için baskı kurmak değil, değişmesi gereken yerleri görmesine ışık tutmaktır. Çünkü gerçek değişim, insanın kendi içinden başlar. Sen birine kapıyı gösterebilirsin ama o kapıdan geçmek onun iradesidir. Bütün çabana rağmen aynı yanlışlarda ısrar ediyorsa, bazen yapılabilecek en büyük iyilik, onun yerine karar vermekten vazgeçmektir.
Unutulmamalıdır ki insan, kendisini seven herkesin yanında büyüyemez; bazen kendisine doğruyu söyleyen birinin yanında büyür. Çünkü sevgi yalnızca kalbe dokunmak değil, akla da ışık tutmaktır. Bir insanın yanlışlarını düzeltmeye çalışırken onu küçültmüyorsan, aksine değerini hatırlatıyorsan, işte o zaman sevginin en temiz hâlini yaşıyorsun demektir.
Ve belki de hayatın en acı gerçeği şudur: İnsan, kendisini uyaranın sevgisini çoğu zaman onu kaybettikten sonra anlar. O gün geriye söylenmemiş sözler, tutulamamış eller ve keşke daha önce anlasaydım diyen bir yürek kalır. Çünkü bazı insanlar seni kırmamak için susmaz; seni kaybetmemek için konuşur. Bazı cümleler canını acıtmak için değil, bir gün canın daha fazla yanmasın diye kurulur.
Sevmek, bir insanın bütün yanlışlarına gözlerini kapatmak değildir. Sevmek, onun gözlerini gerçeklere açarken kendi kalbini de ortaya koyabilmektir. Çünkü gerçek seven, sevdiğinin her davranışına razı olan değil, onun kendisine yakışan insan olabilmesi için gerektiğinde kendi huzurundan bile vazgeçendir. Ve unutma; seni her zaman mutlu eden değil, bazen gözlerini yaşartarak da olsa sana kendini hatırlatan insan, hayatında sahip olabileceğin en kıymetli sevgilerden biridir. Ahmet TEKİN